Κατηγορία

• Δημόσιος Λόγος - Ομιλίες

Ο Αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος πραγματοποίησε επίσκεψη στην Κύπρο, προσκεκλημένος του Προέδρου του Δημοκρατικού Συναγερμού κ. Νίκου Αναστασιάδη.

Στο πλαίσιο της επίσκεψής του, ο κ. Αβραμόπουλος απηύθυνε ομιλία στη Σχολή Πολιτικής Επιμόρφωσης του Δημοκρατικού Συναγερμού, με θέμα "Η Κεντροδεξιά σήμερα: Από την ιδεολογική δικαίωση στην πολιτική κυριαρχία", στο Αμφιθέατρο του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου στη Λευκωσία.

Επίσης, ο κ. Αβραμόπουλος πραγματοποίησε σειρά συναντήσεων και επαφών, με σκοπό τη διεύρυνση και επέκταση της συνεργασίας μεταξύ της Νέας Δημοκρατίας και του Δημοκρατικού Συναγερμού.

Τον κ. Αβραμόπουλο συνόδευσε στην επίσκεψή του στην Κύπρο, ο Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων της Νέας Δημοκρατίας, κ. Σταύρος Παπασταύρου.

Ακολουθεί το κείμενο της ομιλίας του κ. Δημήτρη Αβραμόπουλου, στο Αμφιθέατρο του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, στη Λευκωσία:

«Κύριε Πρόεδρε,
Κυρίες και Κύριοι,
Φίλες και φίλοι,

Είναι πράγματι ξεχωριστή η χαρά μου που βρίσκομαι και πάλι στην Κυπριακή Δημοκρατία, στην αγαπημένη μας Κύπρο.

Ανταποκρίθηκα στην πρόσκλησή σας, για την οποία και σας ευχαριστώ, να συμμετάσχω σ΄ αυτόν τον πρώτο κύκλο επιμόρφωσης των στελεχών του Δημοκρατικού Συναγερμού, καταθέτοντας θέσεις και απόψεις, για την ταυτότητα της σύγχρονης ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς.
Ενός πολιτικού χώρου, όπου συνυπάρχουμε, ο Δημοκρατικός Συναγερμός και η Νέα Δημοκρατία.

Κύριε Πρόεδρε,

Θα ήθελα στο σημείο αυτό, να εξάρω την ηγετικότητά σας, που έμπρακτα αποδεικνύεται, τόσον στην πορεία του Δημοκρατικού Συναγερμού και το χρήσιμο εθνικό του ρόλο, όσο και για την υπευθυνότητα, με την οποία αντιμετωπίζετε το εθνικό μας θέμα και την οικονομική κρίση.

Σας μεταφέρω το θερμό χαιρετισμό του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά αλλά και εγώ προσωπικά, θέλω να σας ευχαριστήσω, όσο και να σας συγχαρώ για την πρωτοβουλία σας αυτή.

Έχει σημασία και χρησιμότητα η πρωτοβουλία, διότι επικαιροποιεί βασικές αρχές του φιλελεύθερου χώρου, ενώ παράλληλα ανοίγει διάπλατα τις πόρτες για να εισέλθουν και να γονιμοποιηθούν πολιτικές θέσεις και νέες ιδέες.

Η πολιτική έχει δυναμικά στοιχεία που διαρκώς την ανανεώνουν και που συνδυάζουν την ιδεολογία με τις πρακτικές εφαρμογές, τη φαντασία με τα πρότυπα διακυβέρνησης, την ιδέα με την πράξη.

Φίλες και φίλοι,

Εμείς στην Ελλάδα πραγματοποιήσαμε ένα καινούργιο ξεκίνημα.

Η πρόσφατη εκλογική μας συντριβή, μας συγκλόνισε και οδήγησε σε κινηματικές αλλαγές και ανατροπές.

Με πρώτη εκείνη, της ανάδειξης ηγεσίας, όχι από μηχανισμούς που είχαν στηθεί κάτω από το θεσμικό κομματικό οικοδόμημα, αλλά από την κοινωνική μας βάση.

Αυτή η εξέλιξη εγκαινίασε μια καινούργια εποχή για το πολιτικό σύστημα της χώρας, αφού εμβάθυνε τη συμμετοχική δημοκρατία και έδειξε το δρόμο και στις άλλες πολιτικές δυνάμεις.

Το ξεκίνημα αυτό συνοδεύεται και από ένα ξεκάθαρο πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο.

Μία νέα πολιτική ταυτότητα, η οποία συνδυάζει την ιστορική κληρονομιά της Παράταξής μας με τις αναζητήσεις της νέας εποχής, που ήδη έχει εγκαινιαστεί μετά τις ιστορικές αλλαγές που συντελέστηκαν τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Αλλαγές και ανατροπές που έκλεισαν τον κύκλο της αντιπαράθεσης ανάμεσα στο Σοσιαλισμό και την Αστική Δημοκρατία, που όμως επηρέασε την πολιτική σκέψη και των δύο αυτών τάσεων.

Όμως, η αστική δημοκρατία διδάχθηκε, και ευτυχώς, πολλά και από τις ιδέες του σοσιαλισμού.

Θέλει πραγματικά τόλμη η παραδοχή, ότι ο Καπιταλισμός δεν θα είχε αποκτήσει κοινωνικό και ανθρώπινο πρόσωπο, χωρίς την επίδραση που άσκησε πάνω του ο Σοσιαλισμός.
Αλλά και ο Σοσιαλισμός δεν θα ανακάλυπτε ποτέ τη δύναμη της ατομικής πρωτοβουλίας και της ελεύθερης οικονομίας, χωρίς την επίδραση του Καπιταλισμού.

Σε αυτήν την εποχή της παγκοσμιότητας, που δεν είναι απαραίτητα αρνητική εξέλιξη, ιδιαίτερα για λαούς σαν τον ελληνικό, οι οποίοι την είχαν ανακαλύψει πριν ακόμα αυτή επιβληθεί μέσω της παγκοσμιοποίησης, άνοιξε ένα νέο πεδίο ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης, θέτοντας τις πολιτικές δυνάμεις προ της ανάγκης να προσαρμοστούν στα καινούργια δεδομένα.
Παράδειγμα, για το πώς αντιμετωπίζονται τα μεγάλα θέματα που αφορούν τον κόσμο, είναι κατεξοχήν η αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.

Στην Ελλάδα η Νέα Δημοκρατία έχει καταθέσει μία νέα, συγκροτημένη, πειστική και αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης.

Την περασμένη εβδομάδα, ο Αντώνης Σαμαράς παρουσίασε ένα πλήρες και ολοκληρωμένο σχέδιο εξόδου της Ελλάδος από την κρίση, για τα επόμενα δύο χρόνια, με σταδιακή απεμπλοκή της χώρας από το ΔΝΤ, χωρίς να παραγνωρίζουμε τα πραγματικά προβλήματα, που έχουν να κάνουν με την παθογένεια του σύγχρονου μεταπολιτευτικού κράτους, τις εγγενείς αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας.

Αυτό ωστόσο, που είναι κοινό πρόβλημα και διαπίστωση, είναι η εσωτερική λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος.

Και σε αυτό το σημείο, οι ευθύνες όλων των πολιτικών δυνάμεων είναι μεγάλες.

Αυτήν την ώρα της κρίσεως αποδεικνύεται, ότι το μεταπολιτευτικό μας σύστημα, ενώ εμπέδωσε τη δημοκρατία, δεν την ισχυροποίησε θεσμικά, δεν την κατέστησε παραγωγική και την οδήγησε μέσα από το λαϊκισμό, που επικράτησε στην Ελλάδα σε πλήρη αδυναμία να ανταποκριθεί σε έναν εκ των βασικών σκοπών που εκαλείτο να υπηρετήσει, αυτόν της αντιμετώπισης μιας κρίσης.

Η Ελλάδα μέσα από όλα αυτά, θα βγει πιο δυνατή.

Θα αποκτήσει και πάλι αυτοπεποίθηση, κύρος, στρατηγική και προοπτική.

Για όλα αυτά όμως, χρειάζεται να ξανακοιταχτούμε και ως πολιτικά κόμματα στον καθρέφτη της ιστορίας.

Μοιάζουμε σε πολλά, Ελλάδα και Κύπρος.

Το ιστορικό μας DNA είναι το ίδιο και στα καλά και στα άσχημα.

Είμαστε ωστόσο, λαός με ανοιχτά μυαλά και ορίζοντα σκέψης.

Είμαστε ευαίσθητοι στις αρχές της Δημοκρατίας, του ανθρωπισμού, της κοινωνικής συνοχής, του σεβασμού του διεθνούς δικαίου.

Και ως Παρατάξεις δεχόμαστε την επιρροή αυτών των αρχών.

Από την άλλη μεριά, έχουμε ξεκαθαρίσει μέσα μας, ότι ανιστόρητες αιτιάσεις, λαϊκίστικοι εθνικισμοί και αρχέγονα πάθη δεν έχουν σχέση με την εποχή μας.

Ορίζουμε τον πατριωτισμό ως αγάπη για την πατρίδα μας, όχι ως μίσους και εχθρότητας για τους άλλους λαούς. Βασική αρχή ο αμοιβαίος πολιτισμικός σεβασμός. Οι εθνικιστικοί φανατισμοί δεν έχουν σχέση με την εποχή των ανοιχτών συνόρων και των πολιτιστικών κατακτήσεων του ανθρώπου.

Και αυτό το τελευταίο, είναι που με ξεκάθαρο τρόπο στέλνει ένα μήνυμα στη γειτονική μας Τουρκία.

Δηλαδή πρέπει να συμμορφωθεί πλήρως με τη νέα πραγματικότητα και να αποδείξει έμπρακτα, ότι σέβεται τις αρχές του διεθνούς δικαίου και τους ειδικούς κανόνες καλής γειτονίας και ειρηνικής συνύπαρξης.

Για να μπορέσουμε να μιλήσουμε την ίδια γλώσσα. Τη γλώσσα της εποχής μας.

Το όποιο θετικό κλίμα, είτε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, είτε στις ενδοκοινοτικές συνομιλίες, αποκτά περιεχόμενο και ουσία, όταν ανοίγει δρόμους που οδηγούν σε έμπρακτα αποτελέσματα.

Και η Κύπρος, φίλες και φίλοι, μπορεί να αποτελέσει το πρώτο φωτεινό παράδειγμα. Ακριβώς εκεί, που οι δύο κοινότητες έχουν βρει τα τελευταία χρόνια σημεία επαφής.

Εδώ η Άγκυρα καλείται να αποδείξει στην πράξη τη βούλησή της, δείχνοντας το δρόμο στη νέα τουρκοκυπριακή ηγεσία, και ασκώντας την επιρροή της, να συμβάλλει στο να οδηγηθούν τα πράγματα προς μία δίκαιη, και σταθερή λύση.

Να οδηγήσει το Κυπριακό σε λύση, που θα διασφαλίζει την ακεραιότητα και την ενότητα του κράτους και όλων των πολιτών της, Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων.

Έλεγα πρόσφατα σε μία ομιλία μου στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια ενός Ελληνοτουρκικού Συμποσίου, ότι, αν η Άγκυρα δείξει την ιστορική τόλμη και την ευρύτητα σκέψης να συμβάλλει σε μια δίκαιη και βιώσιμη λύση, τότε, θα εκπλαγούν όλοι, όταν επέλθει αυτή η λύση του Κυπριακού, από το ντόμινο θετικών εξελίξεων που θα ακολουθήσει στο πεδίο των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Η Νοτιοανατολική Ευρώπη θα μετατραπεί σε όαση ασφάλειας, συνεργασίας, συνεννόησης, ειρήνης, προόδου και σταθερότητας.
Πολύ αίμα και πολύ μελάνι έχει χυθεί.

Πολλές ζωές χάθηκαν και άλλες αγνοούνται ακόμα. Τεράστιες προσπάθειες έχουν γίνει σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο και οικονομικά έχουν δαπανηθεί δισεκατομμύρια από τον Οικουμενικό Ελληνισμό για να εξευρεθεί δίκαιη λύση.

Αλλά όταν μιλάμε για λύση, πρέπει να εννοούμε αυτό που λέμε: λύση.

Να μην βολευθούμε σε εύκολες αλλά ψευδεπίγραφες λύσεις.
Λύσεις που δεν μπορεί να έχουν μόνιμο χαρακτήρα.

Λύσεις χωρίς αντοχή στο χρόνο.

Λύσεις που δεν θα ανταποκρίνονται στο περί δικαίου αίσθημα αλλά και στη διεθνή νομιμότητα, όπως την ορίζουν οι διεθνείς συνθήκες και τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών.

Φίλες και φίλοι,

Ως αδελφά Κόμματα, μέλη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος έχουμε κοινή πολιτική πυξίδα μέσα στην Ευρώπη. Ο κεντρικός μας ιδεολογικός άξονας βρίσκεται σε μια δυναμική και διαδραστική σχέση με την κοινωνία.

Αναπτυσσόμαστε σε ένα ευρύ κομμάτι του πολιτικού φάσματος.

Διαμορφώνουμε ένα χώρο συνύπαρξης με τις συγγενείς πολιτικά και ιδεολογικά δυνάμεις του κοινωνικού και πολιτικού κέντρου.
Του σημείου δηλαδή, όπου η κοινωνία των πολιτών συναντιέται, συνεργάζεται, συναινεί και συνθέτει.

Αυτός είναι ο χώρος της σύγχρονης ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς.

Μία κεντροδεξιά ανοιχτή στην κοινωνία.

Δεκτική στις νέες ιδέες.

Φιλελεύθερη στη δημοκρατική της έκφραση.

Κοινωνική στην ανθρώπινή της έκφραση.

Η συζήτηση για τις αρχές και τους στόχους της Κεντροδεξιάς εξελίσσεται διαδραστικά ανάμεσα σε όλες τις συγγενείς δυνάμεις της Ευρώπης.

Και η σημερινή εκδήλωση εδώ στη Λευκωσία, αναδεικνύει μια άλλη διάσταση στις αδελφικές πολιτικές σχέσεις ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και το Δημοκρατικό Συναγερμό.

Είμαστε στον ίδιο πολιτικό χώρο.

Συντεταγμένοι σε ενιαίο πολιτικό μέτωπο.

Είμαστε η δύναμη του φιλελεύθερου, δημοκρατικού, προοδευτικού Οικουμενικού Ελληνισμού.

Αφήνουμε να εκδηλωθούν τα ανακλαστικά μας ως Παράταξη στην αμηχανία και το φόβο που η ζοφερή οικονομική πραγματικότητα έχει προκαλέσει.

Αντιλαμβανόμαστε και αισθανόμαστε το ίδιο, την κίνηση των πραγμάτων γύρω μας και τοποθετούμεθα με ρεαλισμό και υπευθυνότητα.

Αφουγκραζόμαστε και κατανοούμε το μήνυμα της κοινωνίας και των πολιτών.

Ορίζουμε με σαφήνεια τις σχέσεις ευθύνης με την κοινωνία. Με τους πολίτες. Τον άνθρωπο.
Ανοίγουμε δρόμους αισιοδοξίας και προοπτικής.

Προαναγγέλλουμε μεγάλες και βαθιές αλλαγές, στο κοινωνικό και στο πολιτικό μας σύστημα.

Ορίζουμε μαζί τη νέα, μεγάλη κεντροδεξιά, στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στην Ευρώπη.

Για το σήμερα και το αύριο όμως, σημαντική είναι και η ιστορική μας κληρονομιά, για την οποία πρέπει να είμαστε υπερήφανοι, αφού σηματοδοτήθηκε από μεγάλες αλλαγές, βαθιές μεταρρυθμίσεις και ενορατικές επιλογές, όπως η ένταξη της Ελλάδας το 1981 και της Κύπρου το 2004 στην Ευρώπη.

Πράξεις, που φέρουν την υπογραφή 2 μεγάλων πολιτικών του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Γλαύκου Κληρίδη. Πράξεις σταθμοί στην πορεία του Ελληνισμού, όπου επικροτήθηκαν και αναγνωρίστηκαν από τις κοινωνίες μας και είναι βέβαιον, ότι θα στέκονται με αναγνώριση και οι επόμενες γενεές.
Αναγνωρίστηκαν όμως και από τους πολιτικούς αντιπάλους μας, οι οποίοι σαν ήλθε η ώρα να κυβερνήσουν, στηρίχθηκαν στα αποτελέσματα των δικών μας επιλογών, παρά τις όποιες τότε αντίθετες απόψεις και αντιδράσεις τους.

Το ίδιο όμως θα γίνει και στο μέλλον.

Με ανοιχτό τον ορίζοντα της σκέψης και με βάση τις φιλελεύθερες αρχές καλούμεθα να ανοίξουμε μια νέα εποχή στις κοινωνίες μας.

Ο ιδεολογικός μας προσανατολισμός στο δυτικό κόσμο και στην Ευρώπη και η ενσωμάτωσή μας σε αυτόν, ήταν που εξασφάλισαν την οικονομική μας ανασυγκρότηση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό ισχύει για την Ελλάδα, ισχύει και για την Κύπρο.

Επιλογές, που έθεσαν τα θεμέλια για τη θεαματική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου όλου του πληθυσμού και την ενδυνάμωση της κοινωνικής και εθνικής μας συνοχής.

Επιλογές που, ιδιαίτερα εδώ στην Κύπρο, δημιούργησαν το οικονομικό θαύμα, το οποίο θα ήταν ευχής έργο αν και στην Ελλάδα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε διδασκόμενοι από τα επιτεύγματά σας.

Ένα θαύμα που απέδειξε ότι το κύτταρό μας είναι πολύ ισχυρό και αντέχει δυσκολίες και προβλήματα, υπερβαίνοντας τις κακές στιγμές και ατενίζοντας με αισιοδοξία το μέλλον.

Παράλληλα, η αταλάντευτη προσήλωσή μας στη δημοκρατία και τους δημοκρατικούς θεσμούς, ήταν αυτή που θεμελίωσε και εμπέδωσε το σύγχρονο δημοκρατικό μας πολίτευμα, κοινοβουλευτικό στην Ελλάδα, προεδρικό στην Κύπρο και την πραγματική προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σήμερα, φίλες και φίλοι, είμαστε όλοι μέλη της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας, ασφαλές λιμάνι στον τυφώνα της διεθνούς οικονομικής κρίσης.

Στην Ελλάδα η οικονομική κρίση, δυστυχώς μετατράπηκε με ταχύτητα σε μια βαριά κοινωνική κρίση.

Αυτή τη μετατροπή, οφείλουμε να τη σταματήσουμε και να την αναστρέψουμε τώρα, πριν προχωρήσει πιο βαθειά και μετατραπεί σε δομική πολιτική κρίση.

Ωστόσο, το πολιτικό σύστημα για να προτείνει διεξόδους και να σταθεί όρθιο, οφείλει πρώτα το ίδιο να κατανοήσει σε βάθος τα όσα συμβαίνουν σήμερα, τις δικές του ευθύνες, που τις μοιράζονται όλες οι πολιτικές δυνάμεις.
Κυρίες και κύριοι,

Πέρα και πάνω από την κρίση, σήμερα, η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά και εμείς μαζί της, καλείται να τοποθετηθεί απέναντι στις θετικές και αρνητικές επιπτώσεις της τεχνολογικής, οικονομικής και κοινωνικής έκρηξης που έλαβε χώρα στη δεκαετία του 80 και του ‘90.

Σε αυτές τις επαναστατικές εξελίξεις η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα προσέθεσε μία κρίση ασφάλειας με την επίθεση στους δίδυμους πύργους, μία πρωτοφανή οικολογική επιδείνωση, ένα ζήτημα συνύπαρξης με την ραγδαία αύξηση των μεταναστευτικών ρευμάτων και μία πρωτοφανή χρηματοπιστωτική κρίση, που έθεσε σε κίνδυνο τα θεμέλια της παγκόσμιας οικονομίας.

Απέναντι σε αυτές τις επαναστατικές εξελίξεις η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά αναζητά μία ενιαία πολιτική, που θα θωρακίσει την ιδεολογική της πρωτοπορία και θα δώσει ένα νέο όραμα για την πρόοδο των κοινωνιών μας.

Για να το καταφέρουμε, χρειάζεται να κοιτάξουμε πίσω, στις αρχές μας και στην ιστορία μας. Χρειάζεται, όμως, εξίσου, να αντιληφθούμε τι πραγματικά έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη που έζησε κοσμογονικές αλλαγές.

Η πτώση του σοσιαλιστικού κόσμου στα τέλη της δεκαετίας του 1980, συνοδεύθηκε και από την εμφάνιση ενός επιθετικού φιλελευθερισμού που ξέφευγε κατά πολύ από τα πλαίσια του κοινωνικού φιλελευθερισμού της μεγάλης ευρωπαϊκής μας παράδοσης.

Ήταν η εποχή που, η Ευρώπη, προκειμένου να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της, περνούσε από το ένα άκρο στο άλλο: από την κρατιστική αντίληψη και τη σχεδόν φοβική σε ορισμένες χώρες, αντιμετώπιση των αγορών, στην ανεξέλεγκτη απελευθέρωσή τους ως πανάκεια για το μέλλον.
Ταυτόχρονα - και ίσως ακριβώς κάτω από την επίδραση αυτής της τάσης - η Ευρώπη προχώρησε πολύ γρηγορότερα στην νομισματική / οικονομική ενοποίηση απ' ότι στην απαραίτητη πολιτική της ενοποίηση, καθώς και πολύ γρηγορότερα σε γεωγραφικό «πλάτος» από ότι σε πολιτικό «βάθος».

Σε αυτό το περιβάλλον λοιπόν ήταν που, οι λεγόμενες «αγορές», ένιωσαν - και πράγματι σταδιακά γίνονταν - όχι απλώς κυρίαρχες, αλλά ανεξέλεγκτες.

Πιστέψτε με φίλες και φίλοι: δεν ήταν αυτό που είχαν στο μυαλό τους ούτε οι ιδρυτές - πατέρες της ενωμένης Ευρώπης, όπως ο Σουμάν, ούτε οι μεγάλοι ηγέτες όπως ο Ντε Γκολ κι ο Αντενάουερ, ή, αργότερα ο Χέλμουτ Σμιτ, ο Ζισκάρ ντ Εσταίν, ο Φρανσουά Μιτεράν, ή στην Ελλάδα, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Η «βαθύτερη ιστορία», συχνά δεν γίνεται κατανοητή όταν βιώνεται.

Επιτρέψτε μου λοιπόν εδώ να σας θυμίσω ότι, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, την εποχή που προετοιμαζόταν η δημιουργία του ενιαίου νομίσματος, οι αγορές προκάλεσαν την έξοδο της ιταλικής λιρέτας από τον τότε μηχανισμό των ευρωπαϊκών συναλλαγματικών ισοτιμιών, ενώ, την ίδια στιγμή, οδήγησαν σε βαθύτατη κρίση την αγγλική οικονομία που, με την διαβόητη «Μαύρη Τετάρτη» οδήγησε στην υποτίμηση της στερλίνας κατά 11% και έριξε σε παρατεταμένη κρίση την αγγλική κοινωνία.

Οι αγορές είχαν νικήσει την πολιτική - και μάλιστα σε πολύ ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες.

Η επικράτηση αυτής της τάσης, οδήγησε σε πολλά δεινά όχι μόνον στην Ευρώπη, αλλά και στην Αμερική, που γνώρισε πολύ μεγάλες κρίσεις στην κτηματαγορά, στον τραπεζικό τομέα, σε περιπτώσεις όπως η Ενρον... Κρίσεις που στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου φιλελευθερισμού, χτύπησαν την κοινωνία.

Όμως, όπως συμβαίνει με όλες τις μεγάλες, ιστορικές διεργασίες, χρειάστηκαν χρόνια για να φανεί το αποτέλεσμα αυτής της πραγματικότητας.

Και σήμερα, σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, οι σημαντικότεροι ηγέτες είναι εκείνοι που επιχειρούν να επανακαθορίσουν τα όρια του παιγνιδιού, μέσα από επαναστατικές ανατροπές.

Στην Αμερική, ο Μπαράκ Ομπάμα έχει αποδυθεί σε έναν μεγάλο αγώνα για να ελέγξει όλο αυτό το φαινόμενο και έχει συγκρουστεί κάθετα με όσους επιχειρούν να επενδύσουν σε μια κοινωνία και μια πολιτική αδύναμη.

Στην Ευρώπη, ο Νικολά Σαρκοζί αναζητά τους νέους θεσμούς, που θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν με αποτελεσματικότητα στη νέα πραγματικότητα.

Η Αμερική έμαθε. Η Ευρώπη έμαθε. Και οι δύο επιχειρούν να θέσουν τώρα τις βάσεις του αύριο.

Και οι βάσεις είναι ότι:

- Δεν υπάρχουν οι πολίτες για το κράτος, αλλά το κράτος για τους πολίτες.
- Δεν υπάρχει η οικονομία για τις αγορές, αλλά οι αγορές για την οικονομία.
- Δεν υπάρχει πολιτική έξω ή πάνω από τις ανάγκες της κοινωνίας και δεν υπάρχει κοινωνία χωρίς αλληλεγγύη.
- Δεν υπάρχει κοινωνική αλληλεγγύη χωρίς ισχυρή οικονομία και δεν υπάρχει ισχυρή οικονομία χωρίς ανάπτυξη.
- Δεν υπάρχει ανάπτυξη χωρίς απελευθέρωση και υποστήριξη των δημιουργικών δυνάμεων μιας κοινωνίας.

Στην πραγματικότητα, όμως, τι σημαίνουν όλα αυτά;

Σημαίνουν ότι ήρθε η στιγμή να ανακαλύψουμε από την αρχή την ίδια μας την πνευματική και πολιτική παράδοση, τον φιλελευθερισμό. Να επιστρέψουμε στις ρίζες του.

Εκεί, θα διαπιστώσουμε αμέσως ότι ο φιλελευθερισμός δεν υπήρξε αυτό που πολλοί πίστεψαν, κάτω και από την έντονη ιδεολογική συγκρουσιακότητα εποχών που έχουν πια περάσει, δηλαδή ένα σύστημα σκέψης ανάλγητο, αδιάφορο για τις ανάγκες της κοινωνίας, που είναι φτιαγμένο να υπηρετεί μόνον την σώρρευση πλούτου.
Κάθε άλλο μάλιστα.

Επιτρέψτε μου εδώ να σας θυμίσω κάτι ακόμα, που το θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό: ότι η μεγάλη φιλελεύθερη ιδεολογική επανάσταση με κύριο εκφραστή τον Ανταμ Σμιθ στην Αγγλία βασίστηκε στη θεωρεία της «ωφελιμιστικής ηθικής». Πατέρας της θεωρίας αυτής, ήταν ο Ιερεμίας Μπένθαμ.

Τι είπε πρώτος ο Μπένθαμ, που επηρέασε ακόμα και τη σκέψη του Μαρξ; Είπε ότι «νόμος πρέπει να γίνεται μόνον ότι είναι πιο ωφέλιμο για τους πολλούς».
Σ' αυτή τη φράση βρίσκεται κρυμμένη όλη η δύναμη του ευρωπαϊκού φιλελεύθερου μοντέλου που εμείς είμαστε οι συνεχιστές και οι ανανεωτές του.

Οι ιδέες του Μπένθαμ και, φυσικά του Ανταμ Σμιθ και πολλών άλλων, οδήγησαν σε έναν πλατύ πνευματικό, ιδεολογικό και πολιτικό διάλογο στην Ευρώπη. Κι αυτό ακριβώς είναι που λείπει σήμερα: ο βαθύς διάλογος, πάνω από τα συνθήματα και πάνω από τα εύκολα σχήματα.

Διάλογος που θα επιτρέψει στις ευρωπαϊκές κοινωνίες να ξαναβρούν τον βηματισμό τους. Διάλογος που θα κάνει ξανά την πολιτική φωνή αυτό που οφείλει να είναι: φωνή των πολιτών. Διάλογος που θα επιτρέψει στην Ευρώπη να ξαναβρεί τον εαυτό της, μέσα σε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον γεμάτο κινδύνους και προκλήσεις.

Γιατί μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ευρώπη δεν έχει τίποτα πιο σημαντικό να την οδηγήσει από την ίδια της την ιστορία, από την οποία όσο αποκόπτεται, τόσο πιο αδύναμη καθίσταται.
Και η ιστορία μας θυμίζει κάτι ακόμα: ότι ο ίδιος ο Ανταμ Σμιθ, συγγραφέας του βιβλίου που άλλαξε τον κόσμο «Μια έρευνα για τη φύση και στα αίτια του πλούτου των Εθνών», δίδαξε επί χρόνια Λογική και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, πριν θεμελιώσει μια νέα επιστήμη που άλλαξε τον κόσμο.

Μας θυμίζει επίσης, ότι ο πρώτος νόμος για το κοινωνικό κράτος στην παγκόσμια ιστορία έγινε, ακριβώς κάτω από την επίδραση αυτών των ιδεών, από τον Μπίσμαρκ στη Γερμανία.
Σήμερα, έχει πια χαθεί αυτή η βαθειά διασύνδεση της οικονομικής σκέψης με τη φιλοσοφία, την ηθική, την ιδεολογία και, τελικά, την πολιτική.

Κι αυτό αποτελεί μία από τις κύριες πηγές, αν όχι την κύρια πηγή των προβλημάτων που αντιμετωπίζει οξύτατα η Ευρώπη και ιδίως η Ελλάδα:

Ακριβώς ότι ο φιλελευθερισμός έχει στερηθεί το πραγματικό υπόβαθρό του και έχει μερικοποιηθεί με τρόπο που να υπηρετεί μόνον τις ανεξέλεγκτες αγορές και, μάλιστα, συχνά με την εντελώς στρεβλή επίκλησή του ως νομιμοποιητική βάση μιας παράλογης και κοινωνικά απαράδεκτης δομής και λειτουργίας συμφερόντων.

Την ίδια στιγμή, βλέπουμε όλοι μας μια άλλη στρέβλωση: τα λεγόμενα «σοσιαλιστικά» κόμματα, να υπηρετούν περισσότερο από τον καθένα την πολιτική των αγορών, την ώρα που η ψευδεπίγραφη ρητορική τους κυριολεκτικά παραπλανά τους λαούς της Ευρώπης.
Και δεν είναι μόνον αυτά: γενικότερα η πορεία των ευρωπαϊκών πραγμάτων έχει εν πολλοίς αποκοπεί από τις ηθικές και πνευματικές της ρίζες, με τρόπο που η Ευρώπη χάνει διαρκώς κάτι από την υπαρξιακή της υπόσταση, που, χωρίς αυτή, χάνει τελικά το δρόμο για το αύριο.

Εμείς λοιπόν, οι συνεχιστές και ανανεωτές της μεγάλης φιλελεύθερης κοινωνικής ευρωπαϊκής παράταξης είμαστε εδώ για να καθορίσουμε αυτόν το δρόμο.

Δρόμο ασφαλή και δημιουργικό.

Δρόμο χωρίς αποκλεισμούς.

Δρόμο που θα ενώνει και δεν θα χωρίζει.

Δρόμο που θα αφήνει πίσω του το ψευδοδίλλημα «κράτος ή αγορά» και θα καθορίζει την ισορροπία υγιούς κράτους και υγιούς αγοράς προς όφελος των ευρωπαίων πολιτών και των κοινωνιών τους.

Δρόμο που, για να είναι στέρεος, θα στηρίζεται στην αλήθεια κι όχι στο ψέμα.

Που δεν θα υπόσχεται ψεύτικους παραδείσους, την ώρα που θα οδηγεί ολόκληρα τμήματα πληθυσμών στο περιθώριο και την εξαθλίωση, και την ίδια την παραγωγική διαδικασία στην ύφεση.

Δρόμο που θα πετύχει να κάνει τελικά την Ευρώπη να ξεπεράσει την κρίση που σήμερα βιώνει.

Και όχι μόνον την κρίση των αριθμών, αλλά, κυρίως, την κρίση της ταυτότητας, την κρίση των ανθρώπων και των κοινωνιών της.
Τελικά, αυτό που αναζητούμε, είναι ο δρόμος μιας πραγματικής απελευθέρωσης. Και, επιτρέψτε μου εδώ, να σας θυμίσω κάτι ακόμα:

«Όλες οι ιδιότητες του πνεύματος και του πολιτισμού ανθούν σε συνθήκες ελευθερίας», έγραφε ο Hegel, ο φιλόσοφος που, ας μην το ξεχνάμε, επηρέασε περισσότερο από κάθε άλλο τον Μαρξ. H ίδια η δημοκρατία, θα λέγαμε σήμερα, μπορεί να υφίσταται και να λειτουργεί αποτελεσματικά μόνο σε συνθήκες ελευθερίας. Αυτό είναι το απόσταγμα της ιστορικής εμπειρίας του 20ου αιώνα.

Βασική αρχή, συνεπώς, του πολιτικού μας προγράμματος και της ιδεολογίας μας είναι η προάσπιση της ελευθερίας.

Μιας ελευθερίας, όμως, που γίνεται κατανοητή κατά μια πολλαπλή διάσταση και προοπτική, που τέμνει τις παραδοσιακές διαχωριστικές γραμμές και διαφοροποιήσεις.

Για μας η ελευθερία σημαίνει και συνεπάγεται την αυτονομία και την απελευθέρωση του ανθρώπου:

- από τη φτώχεια και την εξάρτηση, πράγμα που επιτυγχάνεται καλύτερα με την οικονομία της αγοράς, αλλ' όχι την κοινωνία της αγοράς.
- από την αυθαιρεσία και την επιβολή του ισχυροτέρου, την οποία καταστέλλει και καταπολεμά το συνταγματικό κράτος δικαίου και η τήρηση της αρχής της νομιμότητας,
- από την απεριόριστη και ανεξέλεγκτη εξουσία, η οποία πρέπει πάντα να τίθεται υπό τον έλεγχο της λαϊκής κυριαρχίας και των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας,
- από τα δόγματα και τη μισαλλοδοξία, για τούτο πιστεύουμε στον πλουραλισμό των αξιών.

Δεν πρέπει να φοβόμαστε την παγκοσμιοποίηση. Πρέπει να την αντιμετωπίζουμε ως ευκαιρία και πρόκληση να βγάλουμε τον καλύτερο μας εαυτό.
Στην εποχή μας δεν υπάρχουν μικρές ή μεγάλες χώρες. Υπάρχουν μικρές και μεγάλες πολιτικές.
Πολλοί ακόμα πιστεύουν, ότι το έθνος-κράτος είναι το μοναδικό σημείο πολιτικής αναφοράς και σε εκείνους που προωθούν την εμβάθυνση των δομών της διεθνούς συνεργασίας για την αντιμετώπιση ζητημάτων, που είναι πλέον παγκόσμια. Την εποχή μας δυναμώνουν οι δεσμοί με τον τόπο μας και παράλληλα διευρύνεται το πεδίο δράσης στον κόσμο.

Φίλες και φίλοι,

Συμπερασματικά, πέντε είναι οι βασικές πολιτικές αξίες που μας ενώνουν ως κεντροδεξιά Κόμματα της Ευρώπης. Πέντε είναι οι άξονες στους οποίους οφείλουμε να κινηθούμε για να εκπληρώσουμε τον ιστορικό μας ρόλο:

1. Έχει να κάνει με τη βασική αρχή ότι Πάνω από όλα η πατρίδα. Όχι επειδή είμαστε πατριδοκάπηλοι ή συντηρητικοί, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Επειδή είμαστε φιλελεύθεροι και προοδευτικοί.
Και η πατρίδα είναι ο κυρίως χώρος που ενσαρκώνεται η ελευθερία μας.

Την επομένη της στασιμότητας της ευρωπαϊκής εμβάθυνσης ως αποτέλεσμα της διεύρυνσης αλλά και της οικονομικής κρίσης, η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά με κυρίαρχα παραδείγματα αυτά της Βρετανίας, της Γερμανίας αλλά και της Σουηδίας, επιστρέφει στον ασφαλή οικείο χώρο της δυναμικής προάσπισης των εθνικών συμφερόντων.

2. Χρειαζόμαστε μία νέα Οικονομική Διακυβέρνηση, που θα υπηρετεί και θα προστατεύει την κοινωνία, την ανάπτυξη, την ελεύθερη οικονομία, αλλά και την κοινωνική αλληλεγγύη.

Την ίδια στιγμή, ήδη, η Γαλλική κεντροδεξιά θέτει ως πρωταρχικό στόχο τη δημιουργία νέων οικονομικών θεσμών σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο για τον περιορισμό της οικονομικής αυθαιρεσίας των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.

3. Η Επιστροφή στην πραγματική οικονομία

Στο σύνολό τους οι περισσότερες ευρωπαϊκές κεντροδεξιές κυβερνήσεις μιλούν για ένα νέο παραγωγικό ήθος, που έρχεται σε αντιδιαστολή με την αξία του εύκολου κέρδους και του εύκαιρου πλουτισμού.

4. Για ένα παραγωγικό κράτος και μία ανταγωνιστική οικονομία

Σε αντίθεση με τις αρχικές ριζοσπαστικές προτάσεις του νεοφιλελευθερισμού της δεκαετίας του '80, οι περισσότερες ευρωπαϊκές κεντροδεξιές κυβερνήσεις υποστηρίζουν τη δημιουργία ενός μικρού αλλά παραγωγικού δημόσιου τομέα, που θα λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και θα υποστηρίζει εμπράκτως την ανταγωνιστικότητα της εθνικής αγοράς.
5. Η Πολιτισμική Διαφοροποίηση

Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε, ότι έχουμε φαινόμενα, όπου η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά επηρεάστηκε από την ξενοφοβία που προκάλεσε η αθρόα είσοδος στον ευρωπαϊκό χώρο μεταναστών, νομίμων ή παρανόμων και δεν ήσαν λίγα τα φαινόμενα, όπου εκφράστηκε με φοβικά χαρακτηριστικά.

Πρέπει να καταλάβουμε, ότι νέα δεδομένα διαμορφώθηκαν στον κόσμο και ότι η πολυπολιτισμικότητα είναι συνακόλουθη επίπτωση της παγκοσμιοποίησης και πως δεν πρέπει να φοβόμαστε την ενσωμάτωση, φτάνει αυτή να γίνεται κάτω από όρους, που θα διασφαλίζουν το σεβασμό στους κανόνες και τον πολιτισμό της χώρας υποδοχής.

Δεν πρέπει όμως να φοβόμαστε να προβάλλουμε και να υπερασπιζόμαστε την εθνική μας ταυτότητα., όπως σωστά πράττουν οι Γάλλοι και οι Ισπανοί.

Η νέα ευρωπαϊκή πολιτισμική ταυτότητα δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από τις βασικές αρχές της δημοκρατίας, της ισονομίας και του σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Φίλες και φίλοι,

Είμαστε η Παράταξη της εθνικής ενότητας και ομοψυχίας, της κοινωνικής συνοχής.

Στην Παράταξή μας και τολμώ να αναφέρομαι και στην Κύπρο, χωράνε όλες οι ιδέες.

Ο διάλογος και η ανταλλαγή απόψεων είναι εξάλλου το οξυγόνο και η επιβεβαίωση της εσωκομματικής δημοκρατίας. Και όλους αυτούς τους μήνες, παρά την πίεση της συγκυρίας, καταφέραμε να ανακυτταρώσουμε κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά την Παράταξή μας στην Ελλάδα.

Η ιδεολογία μας είναι ο Κοινωνικός Φιλελευθερισμός.
Αυτό είναι το βασικό εργαλείο της σκέψης, της ανάλυσης και της πολιτικής μας στην κοινωνία και την οικονομία.

Η μεθόδευση και εφαρμογή της ιδεολογίας μας είναι η ανάπτυξή μας στον ευρύτερο χώρο του Πολιτικού και Κοινωνικού Κέντρου. Στις ιδεολογικά συγγενείς μας δυνάμεις της Κοινωνίας των Πολιτών, που αποδέχονται τις αξίες της συνεννόησης, του διαλόγου, της συναίνεσης, της συνεργασίας, της σύνθεσης.

Η διεύρυνσή μας είναι μέρος της στρατηγικής για την ανασύνθεση του αστικού χώρου, αλλά και για τον επαναπατρισμό αυτών που απομακρύνθηκαν.

Είναι το «κλειδί» που θα μας ανοίξει την πόρτα της μεγάλης δεξαμενής των ψηφοφόρων, των υπεύθυνων πολιτών, όπου και εάν αυτοί βρίσκονται στο δημοκρατικό φάσμα. Προϋπόθεση η αποδοχή του αξιακού συστήματος και των πολιτικοϊδεολογικών μας αρχών.

Η καινούργια Νέα Δημοκρατία ξεκάθαρα καταθέτει στην κοινωνία την ιδεολογικοπολιτική της ταυτότητα, αποφεύγοντας κάθε τι που οδηγεί σε ιδεολογική σύγχυση.

Απορρίπτουμε τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό.

Πιστεύουμε στη σθεναρή και ορθολογική εποπτεία του κράτους, προς όφελος του συνόλου.

Δημιουργούμε έτσι, μία πολιτεία κοινωνικής ασφάλειας και αισιόδοξης προοπτικής.

Διαμορφώνουμε ένα πλαίσιο κανόνων διαφάνειας για τη λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος, της επιχειρηματικότητας και της οικονομίας.

Περιορίζουμε το κράτος στη βασική του αποστολή, που είναι η εύρυθμη λειτουργία των θεσμών, χτυπώντας τη γραφειοκρατία και την κομματοκρατία και ανοίγουμε το δρόμο για την αξιοκρατία, τις ίσες ευκαιρίες, τον ανταγωνισμό, την ανάπτυξη.

Το κράτος μας έχει πλούτο, αδρανή και αναξιοποίητο. Και δεν ήσαν λίγοι οι επιτήδειοι που τον εκμεταλλεύτηκαν.

Πρώτιστη μέριμνά μας είναι η διατήρηση και ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, η οποία αυτόν τον καιρό δοκιμάζεται με τις διχαστικές και διαιρετικές πολιτικές, που δυναμιτίζουν την κοινωνική ενότητα.

Είναι ένα έργο δύσκολο, για το οποίο θα επιλεγούν οι καλύτεροι. Από όπου και αν προέρχονται, φτάνει να αποδέχονται τις βασικές αρχές του φιλελεύθερου κοινωνικού κράτους.
Καθένας με την αξία του και όλοι μαζί για την άξια Νέα Ελλάδα.

Φίλες και φίλοι,

Η Παράταξή μας στην Ελλάδα βγαίνει πρώτη απ΄όλες τις πολιτικές δυνάμεις μέσα από την κρίση, ανανεωμένη και δυνατή σε ιδέες και ανθρώπους.

Είμαστε η Παράταξη των Ελλήνων, πέρα και πάνω από τα μέχρι τώρα συμβατικά αλλά και γεωγραφικά κομματικά σύνορα.

Η Παράταξη της εθνικής ενότητας, της κοινωνικής και πατριωτικής ευαισθησίας.

Είμαστε η Παράταξη που βλέπει πέρα και πάνω από τη στιγμή.

Είμαστε η Παράταξη του ανθρωπισμού και των πολιτών του κόσμου.

Είμαστε η Παράταξη του Οικουμενικού Ελληνισμού. Αυτής της μεγάλης, ανεξάντλητης σε ενέργεια, δύναμης του ελληνισμού ανά τον κόσμο.

Εκεί, όπου Ελλαδίτες και Κύπριοι, αποδεικνύουν καθημερινά στην πράξη την αξιοσύνη, την έμπνευση, τη δημιουργικότητα, τις δεξιότητες, την ικανότητα των Ελλήνων.

Σε αυτό το παγκόσμιο περιβάλλον, εμείς όλοι συνυπάρχουμε με την ιστορία και το όραμά μας.

Σε αυτό το σημείο είναι, που συναντιώνται και οι δύο Παρατάξεις μας, οι οποίες αφήνοντας στην άκρη τον άκρατο κομματισμό, συνομιλούν εθνικά με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις ακόμη και τις αντίπαλες, για να βρούμε στο όνομα της σύνθεσης την κοινή εθνική μας πορεία.

Ένα νέο δρόμο για την Ελλάδα και την Κύπρο που στο πέρασμα του χρόνου, θα οδηγήσει τις δικές μας και τις επόμενες γενεές στη σιγουριά, την ασφάλεια, τη δημιουργία, την ανάπτυξη και την πρόοδο.

Ένα δρόμο αισιοδοξίας, προοπτικής και πολιτισμού.

Ένα δρόμο, που θα υπηρετεί το μεγάλο, το αληθινό, το ανθρώπινο, το βαθιά Ελληνικό, που είναι συγχρόνως και παγκόσμιο».