Ομιλία Δημήτρη Αβραμόπουλου στο Έκτακτο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, στο ΣΕΦ
Κατηγορία
Κύριε Πρόεδρε,
Κυρία και κύριοι Υποψήφιοι Πρόεδροι,
Φίλες και φίλοι Σύνεδροι,
Βρίσκομαι σήμερα μπροστά σας, σας διαβεβαιώνω, με τη συνείδηση ήσυχη και τη σκέψη καθαρή.
Χωρίς προσωπικές αγωνίες.
Χωρίς ατομικές επιδιώξεις.
Χωρίς εγωιστικές διεκδικήσεις.
Με ειλικρινή, όμως, προβληματισμό και ανησυχία.
Αλλά και με αισιοδοξία για την τελική έκβαση.
Δεν σας κρύβω ότι καταλύτης για την απόφασή μου να αποσύρω την υποψηφιότητά μου, υπήρξε η κατάσταση που επικράτησε στη Σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής.
Εξάντλησα κάθε περιθώριο στο όνομα της ενότητας, για να ανοιχτούμε στην κοινωνία και να κάνουμε τα μέλη της, κριτές της πορείας μας, διαμορφωτές του μέλλοντός μας, εγγυητές της ενότητάς μας.
Αντιστάθηκα στην πίεση να προσλάβει η διαδικασία εκλογής του νέου αρχηγού ένα χαρακτήρα σύγκρουσης και πόλωσης στο όνομα της γρήγορης ανάδειξης της νέας ηγεσίας.
Λες και ήταν αδιάφορο η κοινωνική αντιπροσωπευτικότητα της βάσης, από την οποία θα εκλέγονταν.
Λες και δεν είναι προϋπόθεση της επαναφοράς μας σε τροχιά εξουσίας η αναβάπτισή μας στην κοινωνία από την οποία προερχόμαστε, στην οποία αναφερόμαστε, για την οποία θέλουμε να υπάρχουμε και να λειτουργούμε.
Θεώρησα, με δυο λόγια, τη συμμετοχή των φίλων μας και όσο το δυνατόν περισσότερων απλών αλλά ενεργών πολιτών, προϋπόθεση για να ενεργοποιηθεί και πάλι η ευρύτερη κοινωνική μας βάση, αυτή που μας έδωσε τις νίκες και μόνο αυτή θα μας τις ξαναδώσει.
Προϋπόθεση ξεπεράσματος της κρίσης της κομματικής μας οργάνωσης, που προκαλούν την αποξένωσή της από την κοινωνική βάση, χωρίς την συμμετοχή της οποίας απομακρύνεται η προοπτική της επιστροφής στην εξουσία.
Ως ένα βαθμό, δεν σας κρύβω, αισθάνομαι δικαιωμένος για την επιμονή στις απόψεις μου, για την ανταπόκριση που βρήκαν οι προτάσεις μου, για την αναγνώριση της σημασίας τους.
Δεν κάναμε το άλμα. Κάναμε όμως ένα βήμα. Είμαι βέβαιος, ότι η νέα ηγεσία θα το προχωρήσει ακόμα πιο μπροστά, ακόμα πιο βαθιά στην κοινωνία.
Είμαι ανήσυχος, γιατί είναι πολλά ακόμα τα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά στην πορεία μας για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού.
Είμαι όμως και αποφασισμένος να συνεχίσω να δίνω τη μάχη, ώστε η συμμετοχική δημοκρατία να μην είναι ένα προνόμιο που θα χαρίσουμε στους αντιπάλους μας, αλλά μία κοινή αρχή για την ανανέωση των σχέσεών μας με την κοινωνία, χωρίς τείχη που θα μας απομονώνουν απ' αυτήν.
Όσο τα τείχη παραμένουν υψωμένα, τόσο οι σχέσεις αυτών που βρίσκονται εντός και εκτός θα είναι σχέσεις καχυποψίας.
Σε αυτές μου τις σκέψεις θα βρείτε τους λόγους, γιατί απέσυρα την υποψηφιότητά μου.
Θέλησα μ' αυτό τον τρόπο να αποσυνδέσω τις θέσεις μου για την υπέρβαση της κρίσης μας από τις προσωπικές φιλοδοξίες για την ηγεσία της Ν.Δ.
Να συμβάλλω στην ενότητα.
Στην ενότητα που θα μας ενώνει. Που θα ενώνει νέες δυνάμεις πάνω σε νέες συνθέσεις.
Στο όνομα του μέλλοντος.
Ας ερμηνευθεί, λοιπόν, η στάση μου, ως στάση ευθύνης απέναντι στην κατανοητή ανάγκη να λυθεί το ταχύτερο δυνατό το πρόβλημα της ηγεσίας, αλλά και της ακόμα μεγαλύτερης ανάγκης να αποφευχθούν συγκρούσεις τέτοιας φύσης που θα καθιστούν αναπόφευκτη την πόλωση και μοιραία το διχασμό της εκλογικής μας βάσης.
Κυρίες και κύριοι Σύνεδροι,
Ας καταλάβουμε, επιτέλους, γιατί ο ελληνικός λαός μας έστειλε στην αντιπολίτευση.
Συμπεριφερθήκαμε σαν ένα κλειστό σύστημα εξουσίας, στραμμένο στον εαυτό του, κουφό στις κραυγές αγωνίας, τυφλό στη θέα μιας κοινωνίας που μας γύριζε την πλάτη.
Η παράταξή μας δεν είναι η μεγάλη ηττημένη των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου.
Είναι η μεγάλη αδικημένη από συμπεριφορές και επιλογές που συνέβαλαν στη συντριπτική της ήττα.
Δεν πρέπει να τρέφουμε καμία αυταπάτη.
Ήταν μία ήττα στρατηγική, επειδή δεν μπορέσαμε να ενοποιηθούμε ιδεολογικά.
Να δράσουμε συλλογικά.
Να σκεφθούμε πολιτικά.
Να κυβερνήσουμε αποτελεσματικά.
Φίλες και φίλοι,
Σε μια πολυσυλλεκτική παράταξη, οι προσωπικές φιλοδοξίες είναι θεμιτές.
Οι πολιτικές διαφωνίες είναι φυσιολογικές.
Οι αντιθέσεις είναι και αναμενόμενες και καλοδεχούμενες.
Εκείνο που δεν είναι φυσιολογικό είναι όταν οι αντιθέσεις μας δεν μετουσιώνονται σε συνθέσεις, μέσα από έναν διαρκή, θεσμοθετημένο και ειλικρινή διάλογο. Με ενεργοποίηση όλων των κομματικών οργάνων.
Δυστυχώς δώσαμε δείγματα αλαζονείας.
Πιστέψαμε, ότι μας αρκούσε η χαρισματικότητα ή η επικοινωνιακή ικανότητα όλων ημών, που βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή.
Πιστέψαμε, ότι θα μας οδηγούσε στο μέλλον ο αυτόματος πιλότος.
Πιστέψαμε, ότι η κυριαρχία μας θα μπορούσε να είναι επικοινωνιακή αντί να είναι ιδεολογική, κοινωνική και πολιτική.
Θεωρήσαμε την εξουσία αυταξία.
Ταυτίσαμε τη διαχείρισή της με τη νομή της.
Μπερδέψαμε τις αξίες με τα αξιώματα.
Σήμερα καλούμαστε να αποφασίσουμε τη διαδικασία για την εκλογή της νέας ηγεσίας.
Αυτή τη φορά, η προσωποποίηση των πραγμάτων θα είναι κάτι χειρότερο από την επανάληψη ενός απλού λάθους.
Θα είναι ένα έγκλημα κατά της αξιοπιστίας, της υπόστασης και της προοπτικής της παράταξής μας.
Η παράταξή μας δεν μπορεί να συνεχίζει να υπάρχει ως παράταξη, διεκδικητών πολιτικών αξιωμάτων χωρίς κοινωνικό αντίκρισμα.
Η παράταξή μας είναι οι παραδόσεις της.
Είναι οι ιστορικές της αναφορές.
Είναι οι κοινωνικές της αναφορές.
Είναι οι πολιτικές της προοπτικές.
Είναι το όραμα για το μέλλον της πατρίδας.
Από τις παραδόσεις πρέπει να συντηρήσουμε σήμερα ό,τι μπορεί να μας κάνει υπερήφανους και να απορρίψουμε ό,τι μπορεί να μας κάνει μια αναχρονιστική πολιτική δύναμη.
Πρέπει να ξαναβρούμε το νήμα που μας ενώνει με την ελληνική ύπαιθρο και τη μεσαία τάξη.
Την ύπαιθρο που σήμερα απειλείται από την περιθωριοποίηση, αντί να αξιοποιεί τις δυνατότητες που της προσφέρει το φυσικό της κάλλος, οι φυσικοί της πόροι, οι αντικειμενικές συνθήκες για την παραγωγή πρότυπων αγροτικών, κτηνοτροφικών και διατροφικών προϊόντων.
Τη μεσαία τάξη που σήμερα κατακερματίζεται σε ανταγωνιστικές επαγγελματικές ομάδες, αντί να βρίσκει μέσα από την πολιτική της οργάνωση και εκπροσώπηση το δρόμο ενός νέου εθνικού ρόλου.
Ενός ρόλου, που θα την κάνει να ξαναπιστέψει στον εαυτό της, στο μέλλον της και στην αποστολή της.
Που θα της επιτρέψει να ξαναγίνει ο φορέας της εθνικής μας αυτοπεποίθησης, ο φορέας της οικονομικής μας ανάπτυξης.
Η πολιτική μας προοπτική βρίσκεται εκεί που σήμερα βρίσκονται οι δυνάμεις που νοιάζονται για την προκοπή της χώρας, για την εξασφάλιση της παραγωγικότητας της οικονομίας μας, για την αύξηση της ανταγωνιστικότητάς της.
Χρειάζεται να τους εμπνεύσουμε τη θέληση της συμμετοχής σε ένα αποτελεσματικό πολιτικό σύστημα εθνικών προτεραιοτήτων, κοινωνικών συναινέσεων, δημιουργικών αντιπαραθέσεων.
Για να ανακτήσουμε την πολιτική μας προοπτική θα πρέπει να ξαναμιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας και για την παράταξή μας, και για την κοινωνία μας, και για την οικονομία μας.
Χωρίς ουσιαστική παιδεία και σύγχρονο κοινωνικό κράτος, δεν υπάρχει ελπίδα.
Χωρίς ομοφωνία στα εθνικά μας θέματα και συμφωνία για τη διέξοδο από την οικονομική κρίση δεν υπάρχει προοπτική. Όλα αυτά είναι αλληλένδετα μεταξύ τους.
Ή θα κερδίσουμε τη μάχη των ιδεών για το μέλλον της πατρίδας μας, την οργάνωση της κοινωνίας μας και την ανάπτυξη της οικονομίας.
Ή θα χάσουμε οριστικά την ευκαιρία να ηγηθούμε των εξελίξεων. Και αυτό θα είναι πολύ βαρύ. Το μέλλον μας εξαρτάται από την καταδίκη όλων εκείνων των συνηθειών και των επιλογών, που αναγορεύουν σε εθνικές αρετές τις κοινωνικές μας μειονεξίες.
Θα τα καταφέρουμε, αν συγκρουστούμε με τις δυνάμεις της αδράνειας, του αναχρονισμού και του λαϊκισμού.
Θα αποτύχουμε, αν συμβιβαστούμε με τις δυνάμεις αυτές, ξεχνώντας ότι η κυριαρχία μας ταυτίζονταν πάντοτε με τη δυνατότητά μας να εγκαινιάζουμε νέες εποχές στην ιστορία του τόπου μας.
Κυρίες και κύριοι Σύνεδροι,
Φίλες και φίλοι,
Αυτές είναι συνοπτικά οι θέσεις μου, αυτές είναι οι σκέψεις μου, αυτά είναι τα κριτήρια με βάση τα οποία καθορίζω τη στάση μου και ταυτίζω το συμφέρον της παράταξης με το συμφέρον της πατρίδας.
Και επειδή θεωρώ, ότι το συμφέρον αυτό είναι ένα και ενιαίο, μία και ενιαία πρέπει να μείνει για πάντα η παράταξή μας. Κανένας από εμάς, δεν διανοείται σε καμία περίπτωση και για κανένα λόγο, να διασπάσει την ενότητά της. Το εγγυόμαστε όλοι εμείς αυτό. Και είναι το κυρίαρχο μήνυμα, που βγαίνει σήμερα από αυτήν την αίθουσα.
Γιατί σ' αυτό τον τόπο και σ' αυτή την παράταξη δεν χωρούν άλλες διαιρέσεις, δεν χωρούν άλλοι διαχωρισμοί. Χωρούν μόνο δημιουργικές συγκρούσεις, δημιουργικών ιδεών για ένα δημιουργικό μέλλον.
Η αισιοδοξία, που διετύπωσα στην αρχή, είμαι βέβαιος ότι θα δικαιωθεί. Μέσα από αυτή τη δύσκολη στιγμή, μέσα από την εμπειρία που καταγράψαμε, προβάλλει στον ορίζοντα μια αισιόδοξη προοπτική. Όρος απαράβατος η ενότητά μας. Και εμείς όλοι εγγυητές της.
Σας ευχαριστώ και καλή δύναμη στους μέχρι προχθές ανθυποψηφίους μου.
